آخرین خبرها
خانه » تازه ها » دو مدال برنز، تنها رهاورد جودو در سال های آغازین پس از انقلاب
دو مدال برنز، تنها رهاورد جودو در سال های آغازین پس از انقلاب

دو مدال برنز، تنها رهاورد جودو در سال های آغازین پس از انقلاب

وقتی جودو اسیر سیاسی کاری شد(۲)
وقتی جودو اسیر سیاسی کاری شد، عنوان سلسله مطالبی است که برای روشن شدن اوضاع این روزهای ورزش جودو در روزنامه جمهوری اسلامی به رشته تحریر درآمده است.
در این سلسله مطالب به وضعیت امروز و همچنین شرایطی که طی سه دهه گذشته این رشته جذاب پشت سر گذاشته، پرداخت شده که در نخستین قسمت به پیدایش جودو در ایران قبل از سال ۵۷ و همچنین مسیری که بعد از پیروزی انقلاب در ایران طی کرد، اشاره گردید.
مطلب به اینجا رسید که محمد مهرآیین از پیشکسوتان و قدیمی های جودو کشور در اولین روزهای تشکیل دولت شهید رجایی از سوی مرحوم مصطفی داودی رئیس وقت سازمان تربیت بدنی به عنوان رئیس فدراسیون سه رشته جودو، کاراته و تکواندومنصوب گردید.
حاج محمد مهرآئین از استخوان خرد کرده های ورزش های رزمی از جمله کاراته و جودو بود، اما به دلیل مشغله فراوان در کارهایی که انقلاب بردوش او نهاده بود و نیاز آن روزهای کشور به افراد مطمئن در راس کارهای حساس بود، خیلی زود مجبور به رفتن از ورزش شد تا در نهادهای دیگر مانند دادستانی و مجلس و… به فعالیت ادامه دهد.
مهرآیین در واقع اولین رئیس فدراسیون جودو بعد از انقلاب بود که رسما به ریاست فدراسیونی منصوب شد و از همان زمان پایه های یک فدراسیون برای این رشته بنا نهاده شد. اگرچه شرایط کشور این اجازه را به وی نداد تا بتوانند برنامه ای را در راستای توسعه جودو اجرا کند.
بعد از رفتن مهرایین و بلاتکلیفی این سه رشته ، مجددا تشکیلات جودو،کاراته و تکواندو از هم تفکیک و هر یک جداگانه توسط نیروهای خود اداره شدند که سرهنگ بهمن فکرت به عنوان سرپرست فدراسیون جودو انتخاب شد. فکرت نیز از نمونه افراد عاشق جودو بود که سلامت در کار را بیش از هرمورد دیگری مد نظر قرار می داد و تا همین اواخر نیزطی سالهای متمادی در دوره های مختلف به عنوان مسئول در کمیته های گوناگون فدراسیون و حتی در زمان هایی به عنوان نماینده و ناظر کمیته ملی المپیک در تیم های ملی اعزامی به المپیک و رقابتهای بین المللی فعالیت داشت.
پس از سرهنگ فکرت، مرحوم علی کریمی که او نیز از قدیمی های جودو و از جمله مربیان خوشنام و زحمت کشیده این رشته بود، سرپرستی فدراسیون را برعهده گرفت. از علی کریمی که بعدها به کانادا مهاجرت و به خاطر طی کردن یک دوره بیماری سخت، جان به جان آفرین تسلیم نمود، شاگردان بسیاری به یادگار مانده که اکنون در زمینه های مربیگری و داوری فعالیت دارند، اما در دو دوره سرپرستی فکرت و کریمی به لحاظ عدم وجود تشکیلات منسجم و ضعف در ارتباطات بین المللی و نداشتن برنامه، کار چندانی برای جودو صورت نگرفت، البته شرایط هم به هیچ وجه مساعد برای این گونه کارها نبود.
آشفتگی در راس سازمان ورزش پیش از انقلاب که به خاطر ناکامی اغلب رشته های ورزشی در آخرین المپیک و کم فروغ ظاهرشدن حتی تیم های کشتی و وزنه برداری وتنها کسب دو مدال برنز توسط منصور برزگر در کشتی آزاد و محمد نصیری در وزنه برداری و نتیجه نگرفتن ورزشکاران ایرانی طی سالهای ۵۵ و ۵۶ در اکثر رقابتهای بین المللی، حکومت را برآن داشت تا به فکر انحلال سازمان ورزش افتاده و همین امر باعث شده بود تا سازمان ورزش نیز اقبال چندانی به تمامی رشته های ورزشی نشان ندهد۔
در واقع اگر در سال ۵۷ انقلاب بوقوع نمی پیوست، معلوم نبود اساسا سازمانی به عنوان ورزش در ایران پایدار بود یا نه؟ یا اینکه چنین نهادی آنهم اینگونه عریض و طویل در امر تربیت بدنی در ایران وجود داشت یا خیر؟ در آن دوره ورزشی جودو هم مانند بسیاری از رشته ها از این تصمیمات و اثرات آن مستثنی نماند، بنابراین طی این سالها که جودو در ایران فعالیت داشت، دو مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا و ارتشهای جهان تنها رهاورد این رشته بود که توسط مهران ویسه در آسیایی کویت و خانبابایی در مسابقات ارتش ها بدست آمد.(ادامه دارد)
* مجتبی کمپانی

print
Print Friendly, PDF & Email