آخرین خبرها
خانه » تازه ها » رفت و بازگشت یزدانی و مهرآئین، منشا برکات زیادی برای جودو شد
رفت و بازگشت یزدانی و مهرآئین، منشا برکات زیادی برای جودو شد

رفت و بازگشت یزدانی و مهرآئین، منشا برکات زیادی برای جودو شد

در ادامه سلسله مطالب روزنامه جمهوری اسلامی در باره جودو ایران با عنوان: “وقتی جودو اسیر سیاسی کاری شد”، در بخش سوم این مطلب آمده است:
کاظم یزدانی از جمله روسای فدراسیون جودو بعد انقلاب بود. او به عنوان دومین رئیس فدراسیون در شرایطی که کشور در حال جنگ بود، جودو را تحویل گرفت و با کمترین امکانات و بودجه کارکرد و پایه کارهای علمی در جودو را بنا نهاد.
در آن زمان نه تنها جودو که بیشتر فدراسی ها در سال یک اعزام هم نداشتند و بیشتر فعالیت ها حول محور داخل می چرخید۔
یزدانی با همه نداشته ها ساخت و مهمترین کار او سرپا نگه داشتن این ورزش بود تا حداقل برای آیندگان نیز ره توشه ای وجود داشته باشد.
وی در واقع به نوعی وراث فدراسیون مهرآئین شد و مجددا آن را به صاحبش تحویل داد و خود در سمت نایب رئیسی مجددا فدراسیون مهرآئین را حمایت کرد و این رفت و بازگشت منشا برکات زیادی برای جودو شد.
یزدانی که دانش آموخته ورزش و درس خوانده رشته مدیریت است طی سالهایی که ریاست فدراسیون را برعهده داشت، به خوبی نقاط ضعف و قوت ورزش بخصوص جودو را دریافته بود و علیرغم نبود بودجه و امکانات دو سه کار اساسی برای جودو انجام داد.
ابتدا گروهی از تحصیل کرده های رشته جودو را تحت عنوان یک کارگروه دعوت به همکاری کرد که این افراد تحصیل کرده علوم وزشی و مدیریت بودند. نظر او این بود که ایرانی ها از نظر فیزیک بدنی وتوانایی جسمانی می توانند درجودو موفق باشند.
پس از یک بررسی میدانی توسط این کارگروه معلوم شد که باید از کجا و با چه برنامه ای و از کدام استان ها برنامه های توسعه جودو را آغاز کرد، اما مهمتر از اینها، سه دغدغه و در واقع سه مانع بزرگی بود که پیش پای فدراسیون او وجود داشت.
اول: دانش مربیان ایرانی بود که بشدت با دانش مربیان روز دنیا بخصوص کشور های کره، ژاپن و کشورهای اروپایی فاصله زیادی داشت. هم دانش تخصصی جودو و هم دانش علوم ورزشی مربیان ایرانی به چند دهه قبل باز می گشت و در هیچ دوره ای برنامه ای برای ارتقا آنان ارائه نشده بود، لذا جودو در همان سطح اولیه خود باقی مانده بود و بعضا افرادی هم که در کلاس های مربیگری خارج از کشور شرکت کرده بودند، چیزی را به دانش مربیان داخلی اضافه نکرده بودند و جودو از این بابت و از کمبود علوم و فنون روز جودو دنیا رنج می برد.
دوم: نبود تشک جودو بود که به عنوان اولین ابزار برای تمرینات این رشته لازم بود، اما شرایط جنگ اجازه نمی داد که براحتی تاتامی وارد شود. بنابر این باید چاره ای می اندیشید تا این کمبود برطرف شود از همین رو باید به امکانات داخلی فکر می کرد و افرادی که بتوانند او را در این امر کمک کنند.
و سوم: مسئله لباس جودو بود که فدراسیون می بایست برای ارتقا جودو ایران در سطح گسترده این سه مانع بزرگ را برطرف می کرد.
یزدانی در واقع با دست خالی دست به کار شد و به جنگ برطرف کردن این سه دغدغه همیشگی ورزش جودو رفت. شاید تا به آن روز به فکر کسی نرسیده بود که می شود هم لباس و هم تشک جودو را در کشور تهیه و تولید کرد، اما او برای پیشبرد برنامه های خود ناگزیر به انجام این کارها بود و بر همین اساس همت گمارد. او علیرغم اینکه نگاهی به تدوین یک آیین نامه برای اصول مربیگری و نظام نامه ای برای جودو داشت سخت برای برطرف نمودن کمبودهای سخت افزاری جودو تلاش می کرد.(ادامه دارد)
*مجتبی کمپانی

print
Print Friendly, PDF & Email