آخرین خبرها
خانه » تازه ها » آمدی تا شب های بی ستاره را در ماه غرق کنی و دست های تنها مانده را بگیری
آمدی تا شب های بی ستاره را در ماه غرق کنی و دست های تنها مانده را بگیری

آمدی تا شب های بی ستاره را در ماه غرق کنی و دست های تنها مانده را بگیری

امام حسن عسکری (ع) در سال ۲۳۲ هجری در روز هشتم ماه ربیع الثانى در مدینه چشم به جهان گشود. پدر آن حضرت امام بزرگوار حضرت هادى و مادر والا گهرش سوسن، سلیل یا حدیثه نام داشت که زنی لایق و صاحب فضیلت و در پرورش فرزند نهایت مراقبت را داشت، تا حجت حق را آن چنان که شایسته است پرورش دهد.

آمدی تا شب های بی ستاره را در ماه غرق کنی و دست های تنها مانده را بگیری و تا خدا بالا بکشی، آمدی تا آفتاب رویت، قبله آفتاب گردان ها شود.

امام حسن عسکری (ع) بیانی شیرین و جذاب و شخصیتی الهی باشکوه و وقار و مفسری بی نظیر برای قرآن مجید بود. راه مستقیم عترت و شیوه صحیح تفسیر قرآن را به مردم و به ویژه برای اصحاب بزرگوارش (در ایام عمر کوتاه خود) روشن کرد. آنچه از صفات بزرگ و فضائل که لازمه امامت است در آن حضرت جمع بود؛ یعنى: در علم، زهد، کامل بودن در عقل و خرد، عصمت، شجاعت، کرم و بزرگوارى از تمام مردم زمان خود برتر بود و علاوه بر نصوص که از پیامبر (ص) و امامان گذشته درباره امامت آن حضرت وارد شده بود، حضرت امام هادى (ع) نیز تصریح به امامت آن جناب فرمودند و در روایتى که مرحوم شیخ مفید در کتاب گرانقدر «ارشاد» نقل کرده است، حضرت امام هادى (ع) چهار ماه قبل از شهادت امام عسکرى (ع) را وصى خود قرار داد، و به امامت آن حضرت تصریح کرده و گروهى از دوستان و شیعیان را بر این امر گواه گرفت. آن حضرت در میان مردم وبزرگان و حتّى افراد مخالف از احترام خاصى برخوردار بود، به حدّى که آن حضرت را احترام مى کردند.

با نام «حسن»، باب یازدهم کتاب امامت نگاشته می شود و این، مژده ای است برای ما که چیزی به کلیّت روشنی نمانده است، چیزی نمانده به سر زدن یگانه گوهر عشق و اتمام حجت، از هم اکنون، دنیا چشمان پرفروغش را به انتظار می نشیند.

میلاد یازدهمین حجت خداوند، پیام آور آیینه و روشنی، بر رهروان صدیقش مبارک باد.

print
Print Friendly, PDF & Email