آخرین خبرها
خانه » تازه ها » ترور آشکار هوایی؛ یاد و خاطره شهدای پرواز ۶۵۵ گرامی باد
ترور آشکار هوایی؛ یاد و خاطره شهدای پرواز ۶۵۵ گرامی باد

ترور آشکار هوایی؛ یاد و خاطره شهدای پرواز ۶۵۵ گرامی باد

۳۰سال از فاجعه حمله ناو آمریکایی به ایرباس هما بر روی خلیج فارس در مسیر بندرعباس- دبی گذشت. یاد و خاطره شهدای پرواز ۶۵۵  را گرامی می‌داریم.
۱۲ تیرماه سال ۶۷ بود که در اقدامی جنایت‌آمیز، ناو آمریکایی وینسنس در خلیج فارس، با علم به مسافری بودن هواپیمای ایرباس ایران‌ایر به شماره پرواز ۶۵۵ و خلبانی کاپیتان شهید محسن رضاییان، نسبت به منهدم کردن این هواپیما اقدام کرد.پرواز ۶۵۵ هُما با ۲۷ دقیقه تاخیر در ساعت ۱۰:۱۷ ‌روز ۱۲ تیرماه ۱۳۶۷ فرودگاه بندرعباس را به مقصد دبی ترک کرد، که پس از ۲۸ دقیقه پرواز در آسمان ایران و بر روی آب‌های نیلگون خلیج فارس در تنگه هرمز با پرتاب دو موشک SM-2ER توسط ناو «‌‌وینسنس» نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا سرنگون شد.

‌موشک‌ها هواپیمای ایرباس هما را از میان‌ دو تکه و متلاشی کرد که به دلیل همین مسأله، هیچ شانسی برای زنده ماندن هیچ یک از سرنشینان باقی نگذاشت‌ و یکی از فجایع بزرگ هواپیمایی مسافربری در جهان را رقم زد. این جنایت هولناک در شرایطی رخ داد که پرواز ایرباس ایران‌ایر در داخل کریدور هوایی بین‌المللی پروازی و در آب‌های نیلگون خلیج فارس پرواز می‌کرد و همه مشخصات پروازی از جمله جهت حرکت هواپیما، وضعیت اوج گیری و کد راداری ارسالی از سوی هواپیما بیانگر مسافری بودن پرواز بوده است.

با توجه به اینکه ایران و آمریکا در وضعیت جنگی قرار نداشتند و این پرواز هیچ گونه خطری برای ناو وینسنس‌ محسوب نمی‌شد‌، در عمدی بودن این جنایت جای شک و شبهه‌ای نیست.این در حالی است که همه کارشناسان نظامی اعلام کرده‌اند که «ناو وینسنس» از پیشرفته‌ترین ناوهای نیروی دریایی آمریکا در زمان یورش بوده و به‌خوبی از روی اندازه و سرعت توانایی تشخیص بین یک هواپیمای تجاری ۵۴ متری و یک شکاری ۱۹ متری را داشته است.از سوی دیگر هواپیمای هما در درون کریدور-تجاری بنام Amber 59 در حال پرواز بوده است بنابراین ناو وینسنس موظف بود‌ که هشدارها را برروی امواج غیر نظامی بفرستد، زیرا که هواپیماهای تجاری توانایی دریافت امواج نظامی را ندارند، که به علل‌ مشکوکی از انجام آن خودداری کرده بود.

این هواپیما حامل ۲۹۸ مسافر و خدمه بود که تمامی آن‌ها اعم از مرد و زن و کودک و نوجوان و کهنسال با وقوع این جنایت فجیع به شهادت رسیدند. در میان سرنشینان هواپیما، ۶۶ کودک زیر ۱۳ سال، ۵۳ زن و ۴۶ تن تبعه کشورهای خارجی نیز بودند که کشته شدند. کاپیتان شهید رضائیان خلبان پرواز ۶۵۵ بود که همراه با خدمه خود در این پرواز به شهادت رسید. دیگر مسافران هواپیما که هر کدام به هدفی عازم دوبی بودند، بر فراز خلیج فارس به شهادت رسیدند و بدن‌های قطعه قطعه شده‌شان روی آب‌های خلیج فارس شناور شد.

ایران برای پیگیری این ترور آشکار هوایی ابتدا به ایکائو شکایت برد. در جلسه فوق‌العاده شورای ایکائو (سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری) در روز ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۸ تصمیم گرفته شد که یک تیم حقیقت‌یاب برای بررسی عواملی که منجر به نابودی هواپیمای ایرباس ایرانی شده است، تشکیل شود. با وجود مخالفت‌های آمریکا، اما گزارش تیم تخصصی ایکائو مشخص می‌کند که در دقایق آخر تصمیم‌گیری برای هدف قرار دادن هواپیمای ایرانی بحث و جدلی بین ۳ ناور سایدز، فورستال و وینسنس در گرفته است. این سه ناو تا ۴ کیلومتر به آب‌های ایران تجاوز کرده بودند.

در ناو سایدز، عده‌ای هواپیما را یک هواپیمای مسافری و عده‌ای دیگر یک هواپیمای جنگی مهاجم تلقی نمودند. دو دقیقه بعد کارکنان مرکز اطلاعاتی هوایی ناو وینسنس، گزارشی را مبنی بر اینکه هواپیمای مزبور اف۱۴ می‌باشد، دریافت کردند. در همین حال کارکنان ناو سایدز فریاد زدند که هواپیما تجاری است، صبر کنید

شورای مرکزی ایکائو پس از ۲ روز بحث و تبادل نظر در مورد درخواست ایران برای رسیدگی به جنایت آمریکا در حمله به یک هواپیمای مسافربری ایران با صدور قطعنامه‌ای بدون این که نامی از آمریکا بیاورد، به کار خود پایان داد. ایکائو در بیانیه ۶ بندی خود با اظهار تاسف عمیق و اعلام همدردی و تسلیت خود به دولت ایران و خانواده‌های قربانیان، استفاده سلاح علیه هواپیمای غیرنظامی را محکوم کرد و خواستار تشکیل کمیته‌ای از جانب دبیرکل برای روشن شدن بیشتر حقایق امر شد.

نهایتا در گزارش نهایی هیئت حقیقت‌یاب پنتاگون به سرپرستی دریادار ویلیام فوگارتی نیز علت وقوع حادثه فشار روانی ناشی از قرار گرفتن در وضعیت جنگی برای نخستین بار اعلام شد و تصدیق شد که هواپیمای ایرباس در خطوط هوایی تجاری بین‌المللی پیش‌بینی شده پرواز می‌کرده و در زمان حادثه در ارتفاع دوازده هزار پایی (بیش از ۳۵۰۰ متر) قرار داشت و از لحظه پرواز به روند صعودی خود ادامه داده بود. دولت آمریکا هیچگاه مسئولیت وقوع حادثه را برعهده نگرفت و بر این نکته که ناخدای ناو جنگی چون خود را در معرض خطر می‌دید از خود دفاع نموده‌است، تأکید کرد.

print
Print Friendly, PDF & Email