آخرین خبرها
خانه » تازه ها » زمین و آسمان سوگوارانه در عزای “غریب سامرا” داغدار و گریان هستند
زمین و آسمان سوگوارانه در عزای “غریب سامرا” داغدار و گریان هستند

زمین و آسمان سوگوارانه در عزای “غریب سامرا” داغدار و گریان هستند

روز هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ هجری، روز دردآلودی برای شهر سامرا بود؛ زیرا خبر شهادت امام عسکری در عنفوان جوانی همه جا را فرا گرفت. بازارها تعطیل شد و توده های محرومی که محبت خود را نسبت به امام، از ترس سرکوب نظام، نهان می داشتند، امروز عنان عواطف خروشان خویش را از کف دادند و شتابان وگریان به سوی خانه امام حرکت کردند.

شهر سامرا چند سالی بغض کرده بود. اینک این بغض ترکید. غم در کوچه‌های این شهر بیداد می‌کند. باد در میان نخل‌های سر به آسمان سوده می‌چرخد و گویی با صدای خود نوحه و مرثیه می‌خواند. نخل‌ها چونان عزادارانی مو پریشان کرده‌اند و سوگوارانه به خون گریه کردن دجله می‌نگرند.

چند سالی بود که همه سامرا بغض داشت. از همان وقت که خانه تحت محاصره امام در محله عسکر اسیر اختناق بود. کسی وارد خانه امام نمی‌شد مگر اینکه بیگانگان او را تحت نظر می‌گرفتند.

امام حسن عسکری در سامرا غریب است همانگونه که امام حسن مجتبی در مدینه غریب بود. گوئیا تاریخ تکرار می‌شود که دو حسن، دو امام معصوم این‌گونه مظلومانه و غریبانه با سم به شهادت می‌رسند. و این تاریخ است که گواهی می‌دهد جد و جهد در تخریب گنبد و بارگاه حرمین عسکریین کمتر از جد و جهد در تخریب بقیع نبوده است و چه شباهت غم‌انگیزی است این.

بجز مزدوران و عمال حکومت، بقیه شهر در ماتم فرو رفته است. سرمایه شیعه و یازدهمین امام دارد از دست می‌رود. مردم برای تسلیت سر می‌رسند و برای باغ خزان‌زده سامرا چه دردی از این بالاتر که باغبان شهر دیگر نیست؟ باغبانی که دل‌های مردم را پُرگل، پُر از گل‌های معرفت و تدین و آگاهی کرد.

چشمان سامرا خون گریه می‌کند و این اندوهی است جانگزا که با امامت فرزند ایشان بلکه اندکی التیام یابد. اگرچه این داغ بر دل شیعیان آتش می‌زند، آخرین حجت خدا بر روی زمین آبی بر این آتش و مرهمی بر دل‌های سوخته است.

دشمنی و عداوت با اهل بیت رسول الله که هر زمان خود را به رنگی و شکلی درآورده است؛ اکنون در وجود معتمد عباسی به صورت زهرآگین خود را نشان می‌داد. نه این چند روز که چندین سال در تمامی ۲۸ سال عمر شریف حسن بن علی (ع). این چه مسلمانان و چه پیروانی هستند که احترام فرزندان پیامبرشان را نگاه نمی‌دارند؟ چه رذل مردمانی هستند و چه نمک‌ناشناسانی. مگر همه برکت خود را از این خانواده ندارند؟

۲۸ سال غریبانه و تحت کنترل زیست تا زمانی که خورشید هشتمین روز ربیع الاول سر از مشرق بیرون آورد. آنگاه بود که یازدهمین خورشید آسمان امامت و ولایت غروب نمود. حسن بن علی یازدهمین خورشید هدایتگری بود که حق باری تعالی برای روشن نمودن راه شیعه برایشان درنظر گرفته بود.

معتمد عباسی به کسوف و پوشاندن چهره این آفتاب در پناه اختناق خودش راضی نشد. تنها غروب این خورشید بود که او را راضی می‌کرد و او… و امام حسن عسکری… و آه.

زمین و آسمان سوگوارانه در عزای فرزند ارجمند پیامبر اسلام (ص) داغدار و گریان هستند. خجل و سرافکنده با تمامی وجود به عرض تسلیت به تنها فرزند این امام همام اهتمام می‌ورزند. بادها از زمانی که امام حسن عسکری مسموم شدند، خشک و مسموم سرفه می‌کنند.

آه از انسان‌ها اگر به اندازه آسمان و زمین اندوهگین نباشند. آه اگر به اندازه آسمان و زمین منتظر نباشند تا تنها فرزند امام حسن عسکری (ع) برای دادگستری و ستاندن حق اهل بیت به پا خیزد.

به جان عهد می‌بندیم با تو که مرثیه تو را بسراییم و پشتیبانی از نایب تو را در دل‌های خود بکاریم. ما منتظر منتقم هستیم.

از ما زمینیان به شما آسمان سلام

مولای دلشکسته امام زمان سلام

این روزها هزار و دو چندان شکسته ای

حالا کجای روضه بابا نشسته ای

شهادت امام حسن عسکری تسلیت باد.

print
Print Friendly, PDF & Email